به سنگستان غم گر  جا نمی بود

ترا پروای فردا ها نمی بود

به قلب خود که جا میدادت ای دوست

اگر این روضه مولا  نمی بود

**********

رفتی و سالهاست که تنها نشسته ام

آخر به من رواست که تنها نشسته ام؟!

آتش بزن به باد بده هستی مرا

آتش زدن به جاست که تنها نشسته ام

رفتی و باغزل سروکارم نه می شود

برگرد این جفاست که تنها نشسته ام

بیگانه هیچ درد برایم نداده است

این درد آشناست که تنها نشسته ام

هرگز نیا و درد دلم را دوا مکن

هجر تو کیمیاست که تنها نشسته ام

بگذار که با جرعه و با باده بمیرم

در بحث حماقت نکند ساده بمیرم

بگذاربه آن یار بخندم که دلش را ـ

در بند سر زلف کسی داده بمیرم

بگذار که مانند هزاران سگ ولگرد

سوزن بخورم بر سر این جاده بمیرم

بگذار دو صد جرعه بنوشم ز شرابش

افتاده و افتاده و افتاده بمیرم

ای عشق گرفتی و مرا در قفس غم

ای عشق رها کن که من آزاده بمیرم

آنقدر نفس بر سر من کرده قیامت

اسباب جنازه بکن آماده بمیرم