لعنت به قسمتم که به جز غم ندیده ام

لعنت به زخم های که مرحم ندیده ام

لعنت به روزگار که آیینه تو است

مانند خویش در همه عالم ندیده ام

لعنت براین بهشت که بر من سپرده ای

من که همیش غیر جهنم ندیده ام

یکباره می زنم سر خود را به روضه ات

این مرتضی کجاست ـ که آدم ندیده ام

آن گونه می روند دو عاشق براه خویش

بی غم نمی شوند که با هم ندیده ام

 در وسعت دریا که تو منزل کردی

ما را چقدر بسته به این  دل  کردی

شرمنده شدم ، آه من از کردهء خود

وقتی که  به  آیینه  مقابــل کــردی

         **********

اکنون که به سرهوای یار آمده است

هر چند ربوده دل قرار آمده است

بالای سرم نشسته بر بالینم

افسوس که در آخر کار آمده است

سیه مژگانه پیرم کردی آخر

ولی در خود اسیرم کردی آخر

چنان بردی دل از دستم که انگار

جدایی ناپذیرم کردی آخر

          ******

هان ای شب سپید سیه پوش غم شوی

برخیزی از مقابل ما تا عدم شوی

برخیزی از مقابل ما ای شب سپید

حداقل سیاه شوی دست کم شوی

آماده ام به هر رقمی روز سر کنم

تا زیر پای حادثه ها بدرقم شوی

آن گونه ای که پیش قدمهای نحس تو

روز هزار مرتبه من می شوم شوی

در ظلمت سپید خودت یک کمی ببین

در ظلمت سپید که شاید عدم شوی

به مولانای بزرگ

مردی که از درون جهنم ظهور کرد

اندیشهء بزرگ به عالم ظهور کرد

جغرافیای فاصله را زیر پا نمود

تا عاشقانه در دل آدم ظهور کرد

دنیا به خط آخر خود پا نهاده بود

آری به خط آخر و... یکدم ظهور کرد

رقصید و چرخ خورد به بازار زنده گی

آنگاه عاشقانه و محکم ظهور کرد

وقتی که پای فلسفه از سنگ و چوب شد

یکباره عشق، ـ عشق مجسم ـ  ظهور کرد

مردم به چنگ دغدغه ها و صلیب بود

عیسا صفت زدامن مریم ظهور کرد

مردی که عشق پیشهء او بود، آشنا

یکدفعه مثل چشمه زمزم ظهور کرد

مردی مسافری که خداوند گار شد

اما چه ساده رفت- و- آندم ظهور کرد